Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

I used to think I was the strangest person in the world but then I thought there are so many people in the world, there must be someone just like me who feels bizarre and flawed in the same ways I do. I would imagine her, and imagine that she must be out there thinking of me, too. Well, I hope that if you are out there and read this and know that, yes, it’s true I’m here, and I’m just as strange as you.
i think i'm so insecure i cannot let anybody walk into my life again
been alone for so long made me accept my loneliness as a kind of happiness.
i do not care been alone,the only thing that bothers me is that i have so much love and passion inside me and i should give it somehow to someone who is gonna be a special one.
but i cannot find anyone,anywhere.. i dont know what i am writing right now right here. im just lonely and i want to speak to get it out of my system but noone seems to understand me,so here i escape. 


i wonder how does it feel to make love to your soul mate. kind of like writing poetry till climax

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

κάθε καινούρια μέρα,είναι ένας αγώνας,ετσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον.
επιλέγεις να είσαι καλός ή κακός και αγωνίζεσαι από το πρώι μέχρι την ώρα που θα κοιμηθείς. 
καμιά από τις δύο επιλογές δεν είναι ευκολή,όσο και αν πιστεύεις πως το να είσαι κακός είναι ευκολότερο. 
αυτό είναι που χωρίζει τους ανθρώπους σε ομάδες : οι επιλογές τους.
υπάρχουν βέβαια και οι άνθρωποι που έχουν γεννηθεί φαινόμενα αλλά αυτοί είναι λίγοι...πολύ λίγοι.. 
τώρα μιλώ για τους θνητούς,για όλους εμάς που ψάχνουμε να βρούμε το δρόμο μας και συγχίζουμε το καλό από το κακό αρκετά πρωινά που ξυπνούμε αλαφιασμένοι.